داشتم كم كم تلخي احكام سنگين كميته انضباطي كه به چندين تن از دوستانمان هديه شده بود را فراموش ميكردم كه دوباره از احضار مجددشان به اين كميته شنيدم.
براستي گناهشان چيست كه اينگونه بايد تاوان آن را بپردازند؟
آيا مگر نه اين است كه ميخواستند آزادانه بگويند،آزادانه بنويسند و آزادانه فرياد بزنند هر آنچه را كه مي ديدند؟
چرا برخي نگران اين گفتن ها و فرياد زدن هايند؟
چرا به جاي پاسخ دادن به خواسته هايمان ، ميخواهند نابودمان كنند؟
دوستان عزيز؛
ديگر صبر و تحمل جايز نيست...
تا به كي بايد دست روي دست بگذاريم و شاهد اينهمه ظلم و ستم باشيم؟
تا به كي بايد نظاره گر زور گويي هاي متحجرانه اين وحوش آدم نما باشيم؟
بپا خيزيد تا اينبار ديگر نگذاريم دوستانمان در حسرت كلاس درس بگريند...
بياييد اينبار نه زمزمه، بلكه فرياد بر آريم زنده باد آزادي، زنده باد جنبش دانشجويي ....
